آب باران در هیچ کجای دنیا برای نوشیدن مناسب نیست


بر اساس تحقیقات جدید، آب باران تقریباً در تمام نقاط کره زمین برای نوشیدن مناسب نیست و در دسته مواد شیمیایی پایدار یا آلودگی های آلی پایدار…

اب بران در هیکچای دونیا بیری دویبین نیستاب بران در هیکچای دونیا بیری دویبین نیست

بر اساس تحقیقات جدید، تقریباً در همه جای کره زمین، آب باران برای آشامیدن مناسب نیست و به عنوان «آلاینده شیمیایی پایدار یا آلی پایدار» طبقه بندی می شود.

ترکیبات پرفلوئوروآلکیل (PFAS) خانواده بزرگی از مواد شیمیایی مصنوعی هستند که در طبیعت وجود ندارند. از آنجایی که این مواد در طبیعت تجزیه نمی شوند، به عنوان «مواد شیمیایی برای همیشه» طبقه بندی می شوند.

این مواد خاصیت نچسب و عدم لک دارند و به همین دلیل در بسته بندی مواد غذایی، وسایل الکترونیکی، لوازم آرایشی و بهداشتی و ظروف آشپزخانه کاربرد دارند.

اما امروزه دانشمندان دانشگاه استکهلم این مواد را در آب باران در انتهای سیاره و حتی در قطب جنوب پیدا کرده اند، بنابراین هیچ راه گریزی از مواد شیمیایی موجود در سطح سیاره وجود ندارد.

قطرات باران برای نوشیدن مناسب نیست

در طول دو دهه گذشته، به دلیل درک بهتر سمیت آنها، سطح محدودیت برای برخی از این “مواد شیمیایی برای همیشه” به شدت کاهش یافته است.

یان کوزین، محقق ارشد و استاد علوم زیست محیطی در دانشگاه استکهلم می گوید: «در ۲۰ سال گذشته، دستورالعمل ها برای سطوح مجاز مواد پرفلوئوروآلکیل در آب آشامیدنی به طور چشمگیری کاهش یافته است.

بر اساس دستورالعمل های ایمنی آمریکا برای استفاده از ترکیبات پرفلوئوروآلکیل در آب آشامیدنی، آب باران در سراسر جهان برای آشامیدن مناسب نیست. اگرچه ما در دنیای صنعتی امروزی آب باران نمی نوشیم، بسیاری از مردم نوشیدن آن را بی خطر می دانند زیرا باران منبع آب آشامیدنی ما است.

یکی از این مواد، اسید پرفلوئورواکتانوئیک است که یک سرطان‌زا شناخته شده است. این ماده در راهنمای مقادیر مجاز ۳۷.۵ میلیون بار کاهش یافته است.

خطرات مواد “شیمیایی همیشه” برای سلامتی ما چیست؟

تحقیقات گسترده ای در مورد خطرات سلامتی ناشی از مصرف این مواد انجام شده است. محققان معتقدند این خطرات ممکن است با مشکلات باروری، افزایش خطر ابتلا به سرطان و اختلالات رشدی در کودکان مرتبط باشد.

اما برخی دیگر معتقدند که استفاده از این مواد تأثیر منفی بر سلامت انسان ثابت نشده است.

با این حال، بر اساس نتایج مطالعات اخیر، برخی از افراد می خواهند محدودیت های سخت تری برای استفاده از ترکیبات پروپیل فلوئوروآلکیل اعمال کنند.

دکتر ژان مونکه، مدیر بنیاد بسته بندی مواد غذایی در زوریخ، که در این مطالعه شرکت نداشت، گفت: “ما نمی توانیم اجازه دهیم تعداد کمی از مردم با آلوده کردن آب آشامیدنی میلیون ها نفر سود ببرند و باعث بیماری جدی شوند.”

هزینه هنگفتی که باید برای کاهش ترکیبات پرفلوروآلکیل در آب آشامیدنی هزینه شود، باید توسط صنایع تولید و مصرف کننده این مواد سمی پرداخت شود.